cumhurbaşkanı korteji var. yol kapanmış, yanımda anam. arkada bir kamyon aşağıdan hafif eğimli dik-düz bir yol. ellerinde m4a4'ler özel harekatlar, karizma ve ürkü aynı anda. bir anda bir ses yükseldi ''yat yere yat, yat'' annem bir askerin üzerine koştu telaşla. o an vurucaklar diye çok ürktüm. bir anda karşıya geçti. aşağıdan değişik herifler geliyor. annem karşıya geçti ona korkuma kafam gitti. bir süre yere yatamadım. bir cesaretle kendimi yolun ortasına attım kahraman polisimiz beni kavrayıp yele çaldı napıyon sen deyu bağırdı. aşağıdan sıka sıka geliyordu ibneler. en son anamı kaybettim. tam doğrulup koşacaktım ki polisi de kaybettim. aşağıdan 3 kişi geldi silah sesleri geldi. ölü taklidi yapıp yere yattım. elimde ne silah var ne bok. gözlerimi de kapattım, tam da o sırada uyandım. çok heyecanlıydı uyandığımda kalbim küt küt atıyordu. ancak sonunda ne olacağını merak ettim yemin ederim.
sanırım şu ışid'in son düşüncesi bilinçaltıma işlemiş.
