ilk gördüğüm anı hatırlıyorum. sadece bu anı anlatmak bile yıllarımı alır. nasıl unuturum? unutmayı, düşünsem dahi her hücrem yakar beni, yok eder.
varlığına şükür ettiğim bir his. ama kıymetinin bilinmemesi beni derinden yaralar. neden böylesine güzel bir duygunun tadını çıkartmak yerine onu mütemadiyen örseleriz ?
Allah'ın birbirimize tahammül etmemiz için bahşettiği bir duygu olduğunu düşünmekteyim. önce aileni seversin, sevgi böyle başlar. sonra biri gelir aşık olursun. aşk her zaman sevgiden öndedir. çünkü; sevgi duyduğun insandan ancak aşk ayırır seni. listenin en başına koyarsın onu. sonra bir evlat sahibi olursun - ki bu aşktan da üstündür- o geçer listenin başına daimi olarak.
her zaman yeni gelen eskisini yerinden eder. çünkü başka türlü cesaret edemezsin annenden ayrılmaya, yabancı bir adam için. aşk bunun için bahşedilmiştir insana.
