Sabah uykulu uykulu otobüs yolculuğumu yaparken, o ana kadar dikkate almadığım, varlığını reddettiğim birisinin adını ağzına almasıyla yerimden sıçradığım, müdahale gereği duyduğum , faili meçhul cinayetler dizisinin kurbanı gazeteci yazardır.
tanımımızı yaptık. orta yaşlı birisi bas bas bağırarak konusuyor, herkes onu dinlemek zorunda zaten. yok efenim kuranda onbir yerde türban geçiyormuş, anayasa mahkemesi kimmiş, ne hakla iptal edermiş, nasıl parti kapatırmış, hakkı yokmuş, ekonomi çok iyiymiş, dış ve iç borçlar üçte birine inmiş- ah be amca bilerek konuşsan- ve can alıcı kısım geliyor, bu anayasa mahkemesi üyeleri de o uğur mumcu gibi olacak, vardı ya hani şerefsiz , faili meçhul ateist midir ne haltsa...
Kan beynime sıçrıyor işte o anda , saniye saniye hatırlıyorum.Benden bir ses yükseldi
- Anladık kusuyorsun, kus, başka bir işe yaramazsın zaten de adını ağzına aldıklarına bir dikkat et be adam, suçu ve suçluyu övmek diye bir suç var bilir misin. yok bilmezsin, nerden bileceksin. o uğur mumcu dediğin adam kadar faydan oldu mu senin bırak ülkeyi de kendi çocuklarına. ben de ateistim çek silahı beni de vur.
Sonrası ben otobüsten inerken adamın arkamdan söyledikleri, gözümde sinirden biriken yaşları serbest bırakmam...
