bab-ı esrar ' ın ciğerlerimizden içeri girmesiyle, içimizde yaşattığımız mahsunların prangasını kıran film. koalisyonu kurup * bünyenin şarap ihtiyacını karşıladıktan sonra, elde çıkma ekmek taksim'e akası gelir insanın bu filmden sonra. bize özgü hüznü layıkıyla yansıtan, kalplere tam manasıyla nokta atışı yapan, ezber bozan bir klasik. tabutta rövaşata da böyle atılmaz mı zaten?
