adını duyduğumda nedense hep güvenparktaki patlama gelir, ankaranın..
ölenlerden hatırladıklarım bir bir gözümün önüne gelir..
ygs günü veya sonraki gündü hatırlamıyorum, orada çekirdek çıtlayan iki arkadaş gelir aklıma..
annesine telefonda geliyorum deyip otobüste patlamaya yakalanan arkadaş gelir aklıma..
ankara deyince benim tüylerim hep bir ürperir, hep bir irkilme gelir..
keşke gencecik, hayatının baharındaki çocuklar gitmeseydi diyorum.
keşke olmasaydı diyorum ama derin bir ah ile son buluyor temennim. çünkü bitmiyor. bitmiyor..
