insanı derin bir yorgunluğa iter. Kuklaların halinden o zaman anlarsın. Meğer insan hayallerine ulaşabilmenin umuduyla bile nefes alabiliyormuş. düşlerin paramparça dağıldığında görebiliyormuşsun. Arafta kalmanın sıkıntısıyla ne gidebiliyor ne kalabiliyormuşsun. Şimdi sıra diğer yarıda benim papatyamdan kocaman seviyor çıktı. ya olmazsa? arafın sonu koca uçurum, kapkaranlık ve soğuk...
