peru ile brezilya arasındaki amazon ormanlarının bilinmeyen bir köşesinde yaşayanlarla karşılaştığında modern insanın "keşfettiğini sandığı" kabile;
kristof kolomb zamanından beri kendisini dünyanın merkezine yerleştiren, batı düşüncesi odaklı insanlar böylece "keşfederek", oradaki yöreleri sömürgeleştirmiş, oradaki insaları köleleştirmişlerdir; doğayla uyumlu olarak yaşayan insanları "ilkel" sayan, kendisini modern olarak gören zihniyetin, belki de tam tersi olduğunu insanlık aradan geçen 500 yılda umarım öğrenmiştir. çünkü doğayı bu kadar ve geri dönülmez biçimde bozmasıyla modernliğin sorgulanmaya başlamasının çakışması rastlantısal değildir.
bu kabilenin "keşfedilmesi" belki bu kabilenin yaşamının dönüm noktasıdır. kendi bozulmamızın içine kaçınılmaz biçimde onları da sokacağız. artık onların da yakında misyonerleri olur, kiliseleri, camileri yükselir, aids'leri, deli danaları, kuş virüsü dertleri, psikolojik sorunları, sınıf çatışmaları, ideolojik mücadeleleri olur...
artık onlar da örtünmeyi öğrenir, kaç başlar göç başlar; ailenin, özel mülkiyetin ve devletin kökenine dair tecrübe içinde yüzerler, bilgi sarar dört yanlarını; din savaşları, iktidar tutkuları ve tüketim çılgınlığı alır onları ve bize benzetir.
dünyanın son kalesini de fethetmiş modern insan, zafer narası atar, gemilerini dağlardan kaydırır göklere uzanır... o sırada aslında dünyanın son kalesinin de düştüğünün farkında bile değildir.
işte budur, "keşfederek" ona en büyük kötülüğü yaptığımız kabile.
