türkiye gibi bir ülkede medya kriz geldi demeden kriz falan gelmez ülkeye. çünki çalışan, ekonomiyi takip etmeyen, ekonomik bilgisi olmayan insan suçu her zaman kendinde yada çalıştığı şirkette arar.
misal gecen ay maaşı artan, kenara 3-5 bişey atan işçi bu ay aynı harcamaları yapıp eksiye girince ilk suçlayacağı kişi kendi ailesi ve çalıştığı iş yeridir. enflasyon aklının ucuna bile gelmez. sosyal mecralarda sürekli bu olguyu destekler.
sosyal medyada sürekli "kocişimle kahve keyfi", "börüsunun doğum günü" başlıklı mutlu aile tablolarını gördükçe sorunun kendinden kaynaklandığını, hiç yapmasa bile fuzuli masraflar yaptığını hatta kendi yapmadığından eminse eşinin fuzuli masraflar yaptığını düşünür. her hafta farklı bir arabayla gelen şirket yöneticisi patronun oğlunun kendisine az maaş verdiğini düşünür.(nitekim de haklıdır) ama ülkede asgari geçim bellidir, asgari ücretin altında da bir maaş almıyordur.
bir gün beynine kan sıçramış halkın içinden bir babayiğit "gireceği kadar girdi zaten yansın bu dünya" edasıyla başbakanın önünde yazar kasasıyla fantazilere girişirse, işte o zaman halk "vay anasına be meğer bizim hanım suçsuzmuş, börüsunun babasıda aynı durumdaymış, patronun itoğlu o kadar da suçlu değilmiş" demeye başlar ve krizi o zaman iliklerinize kadar hissedersiniz.
