nastenka, sen her devrin hüzünç metaforusun. insanın hayatına bir anlığına dokunup kaybolan, onu daha derin bir yalnızlığa iten bir metafor.
birilerine anın kıymetini öğretip, mutluluğunu yaşatmak, sonra onlardan uzaklaşmak; elbette o mutluluğu ellerinden almaktır. değilse nedir?
hayatına elindekilerle devam etmeye çalışan, kendine yettiğine ikna olmuş bir insana bunun böyle olmadığını gösterecek derecede tesadüf etmek, sonrasında bu rastlantıyı pişmanlıkla anmasına sebep olmak, hayatında ilk defa birine, duvarlarının ardına geçme izni vermiş o hayalperest'in sevgisini incitmek, yok saymak düpedüz duygusuzluktur.
ama nastenka, herkesin bildiği gibi "bu hayatta ancak senin gibiler mutlu olur." sen duygu yoksunu bir kadınsın, sana asla kızmıyorum. çünkü mutluluğu bir başkası üzerinden elde etmeye çalışmak bir hatadır. çoğumuzun yüzüstü düştüğü büyük ve yıkıcı bir hata.
