Hayatımda iyi giden tek bir şey bile yok.Hayallerime karşı babama verdiğim büyük mücadeleler.Yatay geçiş ısrarlarından bunaltan annem...Sürekli kendi üniversite yaşantılarıyla beni kıyaslayan abim ve ablam...Okuldaki sorunlarım...
Koskoca bir şehirde kimseyle bir paylaşamadan kimseye derdimi anlatamadan tek başıma ayakta durmaya çalışmam.Beni affet dizisinden daha çetrefilli olan saçma bir platonik aşkın ortasında oluşum...Ondan bir türlü vazgeçemeyeşim.Gözünde daha ne kadar küçülebilirim bilmiyorum.
Uzunca bir süredir bunlarla savaşamıyorum.Her şeyi kabullenmiş durumdayım.Pes etmek asla istemezdim ama gücüm kalmadı ve ben pes ediyorum.Yaşamak için tek bir sebebim bile yok.Sadece inancım buna engel oluyor.Hayatım sadece başkalarının yönlendirmeleriyle devam ediyor.Umut yok.Mutluluk zaten yok.Ruhsuz,yaşayan bir ölüden farksızım şimdi.Nasıl toplanırım bilmiyorum.Hayat hiç bir zaman kolay olmadı.Hep babamla mücadele etmek zorundaydım ama artık dedim ya gücüm yok.Sanki içim öldü.Tek hissettiğim sadece acıtan bir ağırlık.
