Kolaydır, esas zor olanı sonra başlar. Mesela karşılıksızsa, kavuşamazsa.
Onu her gördüğünde kalbinin tam orta yeri yanar, tarif edilemez bir acı bu. tüketir ama öldürmez, yemek yedirmez, yüzü güldürmez, nefes de aldırmaz. O bile ağır gelir, tonlarca yük biner sanki göğsüne.
Bir ara geçer gibi olur, sonra biri ansızın ismini anar, anlarsın ki geçmemiş. Sinsi bi acı bu, kalbin köşesine saklanıp kandırır insanı. Öyle bir yakar ki, her gece "allahım bir daha, ismini duyunca mideme ağrılar girecek kadar sevdirme kimseyi" diye isyan ettirir..
