6 seneden fazla buradayım. bu zaman zarfında kâh komik anılar paylaşıyorum, kâh içimi yakan dertleri paylaşıyorum. yazıyorum sürekli. belki bu yazdıklarım çoğunun hoşuna gidiyor, belki çoğu gıcık oluyor ama sonuçta yazıyorum işte ben. bak şimdi de bunu yazmak geldi aklıma bunu yazıyorum aceleden. hülasa ilk defa hepinize, herkese, çok çok teşekkür edesim geldi.
geçenlerde kuşum (çapkın) öldü diye yine derdimi kederimi sizlerle paylaştım. zira insanlar ya konuşarak, yada yazarak derdini anlatıyor. ben de anlattım sözlüğe işte. esasen çok acılarımı da paylaştım burada ama bu olay bana çok farklı geldi. zira içinizden 1 kişi bile, bir liseli bile mesaj çekip benimle dalga geçmedi. onlarca mesaj geldi ama kimse makara yapmadı. herkes başın sağ olsun dedi. hatta eğer bir tane daha kuş alırsam neler yapmam gerektiğini bile anlattı. özetle ölen bir kuş dahi olsa resmen herkes acımı paylaştı.
işte bazen şaşırıyorum bu sözlüğe... gidesim çok geliyor buradan ama bazen birbirimizi deli etsek bile esasen iyi bir aile gibi olduğumuzu görebiliyorum. hele o aslen istanbullu nickli lösemi arkadaş için tüm sözlüğün kenetlendiğini gördüğüm gün işte bu demiştim.
hepinize tekrar tekrar teşekkür ediyorum. bunu demem lazımdı. kalın sağlıcakla...
