sanatını layıkıyla yapan, müziği ile dinleyenlerini her daim memnun etmiş başarılı müzisyen. eminim herkesin kendinden bir şeyler bulduğu bülent ortaçgil parçası mevcuttur. mesela kimseye anlatmadım diye bir parçası vardır ki cidden öyle böyle değildir. kişiyi çok fena alır bir yerlere götürür.
bir de yüzünü dökme küçük kız isimli parçası vardır mesela. o da kişiyi az önce götürdüğü yerden alır tekrar eski yerine koyar. bu tıpkı "hadi kendine gel, tekrar dön bak dünyaya" denmesi gibi bir şeydir. hatta yeri gelmişken şöyle der o satırlarda;
"yüzünü dökme küçük kız
bırak üzülmeyi
yalnız sen misin bir düşün
unutan sevilmeyi
her siyahın bir beyazı
gecelerin gündüzü de vardır"
umut verir, güç verir ve arındırır.
kimileri ortaçgil parçalarının art arda dinlemeler sonrasında baydığını söyler. bunlar kişiden kişiye değişebilen hadiselerdir elbette lakin ben zerre katılmıyorum tabi, o ayrı.
kendisiyle bir kere konuşma şansım oldu. ada kafede, tamamen tesadüf üzeri gördüm kendisini. devamında kendisine belki de artık cevaplamaktan usandığı birbirini benzer soruları yönelttim, bilmiyorum. lakin gayet samimi ve sıcakkanlı olduğunu gördüğümde pek de şaşırmadım. öyle şarkıların üreticisi olan bir adamdan daha ne beklenebilir ki?
buradan kendisine selam ediyorum. o tuhaf kız ben idim efendim.*
severek dinliyoruz.
