6 Haziran 1973
Pırıl pırıl bir yaz günüydü
aydınlıktı, güzeldi dünya
Bir adam düştü o gün Galata Kulesi’nden Kendini bir anda bıraktı boşluğa Ömrünün baharında
Bütün umutlarıyla birlikte
Paramparça oldu
Bir adam benim oğlumdu..
...
Ümit yaşar oğuzcan.
Normalde benim için nedensiz bir mutluluk kaynağı olan bu kule yukarıdaki dizeleri hatırlamamla sahip olduğu anlamı birden yitiriverir her seferinde.
