şeyh uçmaz, mürit uçurur atasözünün canlı timsali.
ulan o kadar vaazını dinledim; tık yok! insan bir nebze etkilenir değil mi? bende bir anormallik var sanıyordum. yoksa bunca okumuş, yazmış, asker olmuş, doktor olmuş insan onun önünde el pençe divan durur, adeta köpeği olurken, bende tepki sıfır!
sonunda bir gün aldoux huxley'in 'algı kapıları'nı okumak kısmet oldu ve olayı çözdüm. okumamışsanız - kısacık bir kitaptır, cennet cehennem kitabıyla birlikte ciltlenmiş - siz de okuyun, anlarsınız. hatta aşkın, uyuşturucunun ve ayinin aynı beyin merkezlerini uyardığını bir yerlerden öğrenmişseniz, hiç şaşırmazsınız.
