ilkokulu bitirdiğim okulda andımız konusundaki duruş çok sertti. Defalarca kez yağmurun, karın altında hatta -10, -15 dereceyi bulan havalarda dışarıda okuduğumu hatırlarım. ben O 1.40 boyumla" Varlığım türk varlığına armağan olsun" diye bağırırkenki duyguları pek fazla yerde yaşamadım. Belki de o şartlarda okduğum andımız zihnime bir nakış gibi işlemiştir de o yüzden bir Türlü bu kanın gövdeyi götürdüğü, ağaçlarının sigaraya başladığı başladığı memleketten vazgeçemiyorumdur. Ne mutlu Türküm diyene. (iyi dersler arkadaşlar-sağol)
Ek: keşke bu entryyi eksileyenlerin müdürleri de onlara yağmurun altında andımızı okutsalardı.
