aslında, yazıp yazıp silmek ve silinmesi olacaktı, anlamlı bir cümlede toparlayamadım...
herhangi bir şey hakkında -ki sadece sözlüğe değil- bir yerlere bir şeyler yazıp akabinde silmektir ya da kendiliğinden silinmesidir.
tabir caizse denir ya, işte o lafın sonuna kadar hakkını vererek tam anlamıyla yardırırsın, kelimeler havada uçuşur, emektar kalemin-klavyen yetişemez hızına. soluklanmak için durduğunda bir bakarsın, sol elin (ben solağım) çöp kutusuna doğru kağıdı hedeflemekte ya da direkt ctrl+a akabinde backspace ile olayı bitirmekte... basket oluyor merak etme, o kadar altyapı oynamışlığım var... neyse konu bu değil, yazıp yazıp silmek! yazıp yazıp silinmesi!
aptalca benzetmeler bulmaya çalışırsın bu durumu açıklayabilmek için; sabahın köründe bi pakede yakın sigara içişini açıklamaya çalıştığın gibi... sigara içmenin mantıklı bir açıklaması olmadığından bir bahanen yoktur hele ki küçük bir zaman diliminde o sigaraları eline basmanın hiçbir mantığı yoktur ve sen yazıp yazıp sildiğin şeyler için bir bahane istiyorsun! albeni mi lan bu, sebebi yok işte! yersen... yediremezsin işte, vardır bir sebebi, sigaraya o kadar abanmanın da, dün geceden kalmış olmanın da ve yazdıklarını tek harfini okumadan silmenin de... ama yediremezsin açıklamaya!
bilirsin aslında, yazdığın o cümlelerdeki hiçbir bağlaç bağlayamayacak aradaki kopukluğu! bir düğüm atsan çözülecek belki her şey ki düğüm atınca bağlanması gerekirken bir şeylerin seninkinde bir şeyleri çözmesinin paradoksundan ve artık hiçbir şey yapmak istememenden dolayı, düğüm atmaya kalkmazsın! hazır olanı kullanayım dersin, boğazındaki düğümün de işini görmez! belki mecburiyetini gizlemek amacıyla belki de içinde haberin olmadan kalan kırıntılardan; susarsın geçmişin verdiği hatırla ve karar verirsin o konuşacakmış gibi yapıp nefesini yutma anında; kesersin daha da kopmaması gerekenleri gurur denen satırla!
göremezsin baktığında... asırlar öncesinden gelen, bir uygarlığın yani kendi aşk uygarlığının ilk kalıntıları olan yazıları... kaybolmuştur! piç bir heves uğruna! monarşik bir devletin yıkıldığı andır işte o! bir çağ kapanır, diğeri açılır! ki açılan da hiç açılmasaydı olurdu aslında... kurduğun hayal yolları yağmalanmış, kalp merkezin istila edilmiş! bir zamanlar fatihi olduğun da; başka bir devletin himayesine girmiş! daha doğrusu isyan edip, kendi bağımsızlığını(!) ilan etmiş! yazdığın onca yazı da, kundakçısı belli olan bir yangında kül olup gitmiş...
yazacak tek şeyin, kanın kalmıştır, yettiğince, düşmediğince;
' Uyuduğumda suydun, baş ucumdaydın... uyandığımda devrilmişti bardak, akmıştı su... içimde bir düşün yükseklerden düşme korkusu...'
