tamam, daha evvel yapmışlığım yok değil. ama bu yanlış olmadığını düşündüğüm anlamına gelmiyor ki. çünkü kimseye değmez. bunu azrail'in soğuk nefesini ensesinde hissedince çok daha iyi anlıyor insan ve ben gereğinden fazla hissettim.
"ölüm" her yerde ve asla tatlı bir gerçek değil. geciktirmeye gerek yok elbette. ama erken olmasına da gerek yok. belli başlı hedefleri olmalı insanın ve bu hedeflere ulaşmadan pes etmemeli. günler geçecek. bu günler de geçecek. bugünler de geçecek. zaman hep geçecek... bir süre sonra o can yakan zaman sadece bir "anı" olacak.
öyleyse neden?
"ben böyle böyle bir olay geçirdim yine de dimdik ayaktayım amına koyim ve asla da pes etmeyeceğim lan!" diye haykırmak varken neden sonsuz sessizlikte kaybolma gereksinimi duysun ki insan?
