hayatımda güzel şeyler olsa da içimdeki umutsuzluğu yok edemiyorum. sanki ileride hangi başarıyı elde edersem edeyim esas istediğim olmayacak gibi. esas olan ne onu da kestiremiyorum. gözüm hep bi ilerisini düşünüyor, doyumsuzum. kendime pek güvenim de yok. aslında çok çok aptalmışım gibi de hissetmiyorum ama aptal olmadığımı dışarıya ne kadar yansıtabiliyorum bilemiyorum. benden daha aptal insanların daha zeki gözüktüğünün de farkındayım ve en çok da bu sinir ediyor. galiba hayat boyu başkalarının mutluluğunu izleyeceğim. iyi geceler sözlük.
