1920 tarihinde türkiye büyük millet meclisinin açıldığı gündür.
Çok sonraları ulusal egemenliğin hatırlanması için resmi bayram ilan edilmiş, ardına çocuk da eklenerek ulusal egemenlik ve çocuk bayramı olarak kutlanmaya başlamıştır.
Atatürk'ün "bu bayram çocukların olsun" gibi bir talimatı yoktur, en azından ben görmedim, gören duyan varsa beri gelsin.
23 Nisan Ulusal egemenlik ve çocuk bayramı yer yıl törenlerle kutlanır. Çocuklar bilmem kaç derece sıcakta ya da duruma göre yağmur altında saatlerce bekletilir. Başka çocuklar da ekabir takımının eğlenmesi için maymun edilirler.
23 Nisan aslında çocuklara eziyet günüdür.
Hiçbir şeyi tam ve doğru olarak yapamayan türk halkı bu günü de asıl amacından saptırmış, sapla samanı birbirine karıştırmış ve bokunu çıkarmıştır. Türk halkı herşeyin bokunu çıkarmasını sever. Şov yapmasını da sever. Ama icraata gelince bin dereden su getirir, sonra gelişemiyoruz, geçinemiyoruz diye zırlar. Aziz Nesin'in ruhu şadolsun...
Bir de aynı gün çeşitli koltuklara oturtulan şanslı piçler vardır. Başbakanlık, meclis başkanlığı, valilik ve benzerlerinin koltuklarına oturarak tüm gerizekalılıkları ile bir günlüğüne o koltuğu yönetirler, salak salak talimatlar verirler. Daha da gerizekalı olan büyükler de bunları seyredip eğlenirler. Bir tane çocuk da çıkıp genel kurmay başkanını arayarak "hadi ulan giriyoz oraya buraya" diye talimat vermeyi akıl edemez.
Ulusal egemenliğin e'sinin kalmadığı bir ülkede ulusal egemenlik bayramını kutlamak abesle iştigaldir, görüntüdür, içi boştur.
içi boş ve paslanmış tenekeyi yaldızlı boyalarla boyamaya benzer. Dışı seni içi beni yakar hesabı.
Çocuk bayramı olarak anılmasına rağmen çocuklar için tek bir somut adım dahi atılmaz bu günde. Sadece şebeklik yapılır. Şebeklik zaten türk insanının genlerinde değiştirilemez bir kod olarak yerini almıştır.
Zaten bu ülkenin de adam olmaya filan niyeti yoktur, muhtemelen bu da sondan bir ya da iki önceki çocuk bayramıdır.
