Ölüm, hayatın tek gerçeği aslında. insanın tutunmaya çalıştığın tüm dalların boş birer siluet olduğunun kanıtı... Ölüm, maddenin tek manası bence, çünkü hiçbir şeyden hatta Allah'tan korkmadığımız kadar korkuyoruz ondan... Şimdi gelip burada bana şirk koşuyor pezev*nk diyerek hönkürmenin anlamı yok.
Hepimiz bir şekilde ölümden kaçmaya çalışıyoruz. Karnımız ağrısa doktora koşuyoruz, ayda-yıl bir çekap yaptıranlarımız var. Ölmemek için uğraşıyoruz. Bunun için delicesine emek veriyoruz. Yırtınıyoruz, çırpınıyoruz ve hatta sadece buna odaklanıyoruz. Allah'a kavuşmak falan diyerek olayı farklı boyutlara taşımayacağım. Bugün Allah'a ulaşmaya çalışıyorum diyerek ortada dolaşan dümbüklerden değilim, hiç olmadım. Sanıyorum olmayacağım da...
Allah, beni böylesi aşağılık bir iki yüzlülükten alıkoysun!
Bence ölüm, insanlık tarihinin en insancıl cezasıdır. Nasıl oluyor bu derseniz eğer, çevrenize bir bakın! Herkes kan dökmeye meyilli, herkes psikopat herkes ruh hastası... Bu sadece bugüne has olan bir şey değil, Habil ile Kabil'i hatırlayın ilk sonra iskender, Atilla, Hasan Sabbah, Timur, Yavuz, ingiltere, Almanya, ABD, Rusya bunların hepsi kanı mürekkep yapıp tarih yazmaya çalışmış... Takkenizi alın önünüze koyun, Vay yavuz evliyaydı şuydu buydu bu işleri geçin... Realiteye bakın insan öldürülmüş kan akıtılmış mı? Akıtılmış bitmiştir!
Bu yüzden de ölüm cezası en insancıl cezadır. Çünkü insanın belki de muhafaza ettiği tek özelliğidir, kan akıtmak...
