bir tuzlu sahile "ben robenson'um" deyip
kemali azametle kadem basmışsın.
kumlarda ayağının çaylak çatlak izleri
garip garip ses verirmiş attığın her adım,
söyle turnam, insan olsun, köpek, karınca olsun
bir dost aramaz mısın?..
yürümüşün akşam olmuş tâbü tüvan kalmamış
boy vermeye başlamışlar yıldızlar kadir kadir.
issız sessiz bir bozkır, manasız çimen çiçek
düşün, şimdi yanında - konuşmasanız bile -
düşük omuzları, adım sesleri, saçları ile bir insan
ne denlû ısınırdı yüreciğin kimbilir?..
