bir boşluk. anlamsız bir gülücük. içi doldurulamayan bir boşluk.
cennet değil, cinnet.
sakin değil, sinirli.
bekle sen, beklesen de gelmez. uzakta tüm umutlar. uzakta tüm hayaller.
adam bakar. adam üzgün.
anlamsız her kelime. sonu gelmeyen tartışmalar. cümle bitmeden, başlar onun cümlesi.
ne dinleyesi var ne söyleyesi.
ne anlayası var, ne anlatası.
dostum oldu, oyunlar.
bir simülasyon olma ihtimalimize karşı sanki seni ben seçmişim gibi hissetmek içimdeki mutluluğa adını veren olay. dı. asık surat. atın tokat. yarım ağız nefes kokar. varlığındır solduran tüm çiçek yaprak, hevesimdir son durak. sen bir dur. çok içmişiz.
hep tekrar ettiğini düşündüğüm, sonuca bağlanamayan, tam oldu dediğimde 'olmadığını' anladığım. elimde olmadığını anladığım o anlar. beni yaklaştırıyor bana. ben kimim? sen kimsin? Biz kimiz?
hepimiz bir bütünsek, parça parça hayallerimiz. tam oldu dendiğinde, yanlış rengi seçtiğimi anladığım yapbozun sonu bu. bitmiyor. bitmek bilmiyor. durmak bilmiyor, dönüyor. o anlatıyor. bu duymadı. şu sevmiyor. o severdi. bu şimdi kaygısız. bu şimdi saygısız. bu şimdi rutine bağladığı bir yolda, yol ayrımında. yol ayrılmaz. yolun sonu tektir. verdiğin her karar ilk ve son olmadıkça, 2 nokta arasındaki bir doğrudur. söylediklerim doğrudur. çok yanlış anlaşılmış. çok yalnızız. çok yalnızım. çok kalabalık ve yok bir şansımız. bahtsızım. hırsızsın. hırsız var. çaldılar. benimdi, benden aldılar. değildi, yoktu uktesi. yok sesi. uzaklarda. uzak nerede? uzak burada. aslında herkes çok yakın. hırsımdı benden götüren ama hep koş dedi. bir sürünün önünde olmak için koş dedi. ben dinledim. dinlerim. dinlenir. anlatırsın. aldatırsın. ağlatırsın. hep üzer, beyin. beyin benim bak çok bedava. al senin. ver benim. ve ben kimim?
tam hergele. düzlüğe çıktığım o anlarda tam önümde engebe. ben değil lan sen geber. ölsün herkes hasretinden. yol değil, gittiğim bu yol değil. bak! bu senin içinde bütün hayallerim. dur! dedim. yok! dinlemiyor. ne yaptığımı bilmediğimden daha karmaşık olan şeyse hislerim. izledim tüm hepsini, uzaktı benden uzaklaş sen sanarsın çok yakın. biz bir cümlenin yarım kaldığı her anlarda yüklem olma çabası güden özneyiz. hem de gizli bazen. görünmek istemez. varım ve bu varlığım, tüm cinnetine armağanım olsun. kalk ayağa! saygıdır, tüm sorunlar 'ben!' olma çabası güden çaresiz bir ünlem ve biraz fazlası kadar kaygıdır. tabi, saymadım. kaç oldu? bilmiyorum. öldü birde birisi. dosttu, çok severdim. keşke görse beni ve duysa sesimi. duysa ne olur ulen senin sesini? sanki var anlatacak çok şeyim, dur bir ben neyim? biz kimiz?
iki cümle arasında tek bir noktayız. ayırdılar. dur demiştim. istemişsin en iyisi. gitmeliyim, en iyisi. çok fazla kalmamalı.
durdukça boğuyor belki.
kızdı. baksana. durmadan koşturan bir at ve sırtında taşıdığı tüm hırsları.
koşturarak kaçtığım bir sevgi peleriniydi. denemeliydi. dememeliydi. gözünün hiç görmediği yerde bekleyen elleri kanrevan içinde, gözlerinden ateş saçan ve yaşadığını bilen ne konuştuğunun farkında ne de konuşası olan boş boğaz bir kahraman.
tebrikler. el senindir. yükselt birazcık. şimdi rest çek.
