bugün bir siyaset sohbetinde adı geçti. menderes, türkeş, demirel, özal falan derken sıra ona geldi. bir tek ondan bahsedilirken şöyle bir içim burkuldu, kasmasam gözlerim de dolardı.
çok namuslu insandı ecevit. geldiği yerlere rağmen halk kitlesini hiç unutmadı. derviş gibi yaşadı. halkçı ecevit denmesi boşuna değildi.
bu topraklar bir ecevit daha görmez. zaten halk da aynı şeylere üzülüp, aynı şeylere sevinmekten çoktan istifa ettiğinden bir ecevit'e daha ihtiyacı yok.
yürekliliğinin bir bedeli olsa da biz o duruşta ısrar edebilseydik çok farklı hayatları yaşardık. kendinden çok önce ülkeyi ve halkı ön plana koymuş bir delikanlıydı. rahat uyuması dileğiyle.
