gecenin bi yarısı mutfakta fare boku görmekle ruh hastası olunabilir. aslında bir bakıma iyi, insan ne kadar yaratıcı olduğunun farkına varıyor, içindeki cevheri senaryo ruhunu keşfediyor velev ki kurulan senaryonun haddi hesabı ucu bucağı yok. mesela ben kol kadar fare düşündüm, böle holde yürüyüşünü filan. gelip ısırıyormuş neyin, durduk yere orman kuduzu olup kuduruyorum ağzımdan konfeti gibi köpükler saçılıyor . belki yalnız değil, şimdi eşini çağırmış dolabın altında cha cha dansı yapıyorlar. hayat çok zor bazen. ibne.
