davut sanki anlamış gibi "laiklik" diye bağırdı, hepimizin gözlerinin biraz dolmasına neden oldu. zeynep hanım toprak olmuştu, ancak atatürk ilkeleri ilelebet yaşayacaktı. yanımda oturan birisine "kuşa bakacak biri var mı? nereye gidecek buradan?" diye sordum. çocukları varmış iki tane, biri yurtdışındaymış, diğeri ankara'da çalışıyormuş, onlardan biri alır herhalde dedi. almazlarsa? davut bizim de çocuğumuz, sahipsiz bırakmayız dedi. altmış yıl yaşıyor çünkü bu hayvanlar, şu an beş yaşındaymış, önünde dolu dolu bir ellibeş sene var. bir de öğrendiklerini unutmuyorlar, ilke ve inkılaplarla geçen bir ellibeş sene bir sonraki sahibi bekliyordu..
