bazı insanlar hayatları boyunca gözlerini karanlığa alıştırmaya çalışırlar, rahatsız etmez karanlık onları, korkarlar aydınlıktan ve istemezler gerçekleri görmeyi çünkü memnundurlar utanılası hayatlarını, onursuzluklarını, sömürüye ve zulme boyun eğişlerini, insana kulluk edişlerini ve hergün suratlarına inen tokatları örten karanlıktan.
fakat bazı onurlu insanlar vardır ki onlar bu karanlığa bir kıvılcım çakmak için gelmişlerdir budur onların her nefeslerinde amaçladıkları, budur onların karanlıklar karşısındaki aydınlık duruşları. fakat uğur abi onlardan biri de değildi o bu ışığa hasret ülkede, avuçlarında bir orman yangınıyla yürüyenlerdendi.
o, güzel ülkemin en karanlık günlerinin eli kalemli şahidiydi, sömürünün ve yolsuzluğun tarihini onun yazılarından öğrendik ve yine onun yazılarından öğrendiler onun yaşamaması gerektiğini. son günlerinde bütün dostlarına 'apo-hizbullah-devlet ilişkileriyle ilgili acayip belgeler buldum hepsi son kitabımda olacak, yeni doğacak bir çocuğu beklediğim gibi bekliyorum bu kitabın çıkmasını, bundan sonra bu ülkede çok şey değişecek 'diyordu.
üzgünüm uğur mumcu olmadı ne o beklediğin çocuk doğdu ('kürt dosyası kitabı çıktı fakat tamamlanmadan,uğur mumcunun öldürülmesine sebep olan evraklar kitabın içinde değildi.) ne de bu ülkede bir şeyler değişti.hala faili meçhul cinayetler oluyor,hala devlet destekli çeteler ortaya çıkıyor ve hala insanlar ellerinde ekmek istiyoruz yazılı dövizlerle polislerden dayak yiyor.
bu yazımda sana yalnızca 'rahat uyu uğur mumcu demek isterdim' ama biliyorum ki sen rahat uyuyamıyorsun rahat uyuyan biziz. iş lafa geldiğinde 'biz laik, kemalist, aydın türk genciyiz' diyen biz.
