adı soğuk bir kere. soğuk demişler.
Şubat ayında iş arkadaşım babasını kaybetti. iş yerinden bir çıkışı var fırtına gibi. arkasından bakakaldık.
ertesi gün oldu. biz de gittik mezarlığa. belediyenin cenaze arabası geldi. minibüs gibi. öne tabutu koymuşlar, arkada arkadaşımla ablası. ağlıyorlar. tabutu indirdiler. başladı beni bi ağlama. gören de amcayı yıllardır tanıyorum zanneder, ama nasıl bir ağlama. ağladığım yitip giden bir hayat, geride kalanlar.
sonra eve geldim. ertesi gün yapacağımız kızımın 1. doğumgünün hazırlıklarına yardım ettim. hayat işte. bazı evlerde yas olurken bazı evlerde senlik oluyor. düşündüm, acaba olur da bir gün benim evimde yas olurken kimlerde senlik olacak?
