Çalışma saatlerimize, performansımıza laf uzatan bütün emekçileri seviyorum ve onların emeğine saygı duyuyorum.
Bütün beyaz ve mavi yakalılara, beden gücüyle çalışan işçilerimize, hatta siyasetçilerimize bile.
Çok iyi değiliz, her zaman iyi bir nesil de yetiştiremedik. Emek göstermediğimizi de söylebilirsiniz.
Bu sözleri hak eden üzerine alınır.
Staj yaparken iki tip öğretmen görmüştüm.
Birincisinin sınıfında zihinsel yetersizliği bulunan bir öğrenci vardı. Öğretmen öyle bir sınıf ortamı oluşturmuş ki bütün arkadaşları onu her faaliyetinde yüreklendiriyor, sabırla onu bekliyor hatta bazen arkadaşları özel olarak ilgileniyorlardı bile. Ve bunlar 1.sınıfın ilk dönemi gerçekleşen şeyler.
ikinci öğretmenin sınıfında tek gözünde görme kaybı olan kürt bir öğrenci vardı. Arkadaşlarıyla sosyalliği sıfır, insanlarla iletişim kurmayan bir çocuk. fakat azıcık ilgilenince anlaşılıyor ki okuması şahane. Benim tahminim öğretmen bu çocuğun adını dahi bilmiyor. Ve bu öğrenciler de 1. Sınıfın ilk döneminde.
Velhasıl iki seçenek var. iyi ve kötü olmak.
Öğretmen dediğin kişi varolan bütün düşüncelerini, önyargılarını bir kenara bırakması gereken kişidir. Zihinsel yetersizliği var ne anlatsam anlamaz, bu çocuk kürt zaten görmüyor da onla uğraşmayayım ne olacak ki demek işin kimilerine göre basit ve aslında etik olmayan tarafı.
Lakin öğrenci de tuğla değil ki üst üste koyunca bir ev oluşup oluşmadığını şak diye anlayasın.
Biz öğretmen olarak anlayamıyoruz bazen emeğimizin karşılığının ne olduğunu. Motive edebilecek bir ürün göremiyoruz çünkü kısa zamanda.
Bence siz böylesiniz, şöylesiniz, kötüsünüz demek vicdan işi.
Ben o dediğiniz kişi değilim, özür dilerim.
Yine bilemediniz ve hep kötü öğrenci olarak kalacaksınız bazılarının gözünde.
ama bizim gibilerinin gözünde her şeye rağmen belki de çocuğumuz kadar kıymetli olacaksınız.
