istiklal caddesinde en çok sabah yürümeyi severim. 6.45 otobüsüne binip giderim hep. boydan boya yürürüm, sokakların temizlenmesini izlerim, binalara bakarım, o serinlikte derin derin nefes alır güzelce kahvaltımı yapar sonra da gider kahvemi içerim istiklale karşı.
Sabah istiklalde olan insanları izlerim. işe yetişmeye çalışan insanları, işe gitmek için daha vakti olan bu yüzden kahve içmeye gelmiş olanları ve okula giden gençleri, çocukları.
Bugünkü patlamayla benim içimde bugüne kadar erken saatte istiklalde dikkatle incelemiş olduğum herkes ölmüş gibi bir sızı oldu. Daha azı olduğu için sevinmedim. Tanımadığım ama gözümün önünde canlandırabildiğim tüm o insanlar için kendimi tutamadan ağladım. Onlardan biri ben olmadığım için utandım.
istiklalin bir kere tüm karşıt görüşleriyle, sloganıyla, tarlabaşılısı, avrupalısıyla demokrat bir duruşu vardır. Bir bakıma özgürlüklerin caddesidir. Ne yazık ki bugün yeniden vuruldu.
