Kabul ediyorum hayatımın son zamanlarında pek güzel şeyler yaşamadım. Aslında şöyle diyeyim. Kötü şeyler ağırlıktaydı.
Tüm olumsuzluklara rağmen kuyruğu hep dik tutmaya çalıştım. Öyle anlar geldi ki pes etmek istedim. Ama yanımdaki güzel insanlar buna izin vermedi.
Bir kaç kişi kaldık birbirimizi ayakta tutan. Son 6 aydır anladığım en önemli şey gerçek sevgi oldu. Beni gerçekten seven insanları buldum. Gerçekten kimleri sevdiğimi farkettim.
O insanların yanında en zor zamanlarda bile gülebildiğimi farkettim. Hayat böyle demeyi öğrendik. Kimini ailesi ile kimini sevdiği ile kimini sağlığıyla sınar. Ne kadar dayanabiliyorsun bilmek istercesine...
Bir öğretmenim vardı lisede "hayat daha yeni başlıyor çocuklar,sakın pes etmeyin" derken ne demek istediğini anlamamıştım. Şimdi çok daha iyi anlıyorum.
Daha öğreneceğimiz çok şey var. Sadece olumsuzluklar değil ama güzel umutlu şeyler.
Kendi dünyamda yarattığım ufak mutluluklarımın olması gerektiğini öğrendim mesela. Onlar hayatımın bonusları. Paylaştıkça çoğalıyorlar. Sen bir veriyorsun sana iki olarak geri dönüyorlar. Onlar çoğaldıkça hayat daha da yaşanılası bir yer haline geliyor.
Belki kendim abartıyorum belki yalnızca benim kendi kuruntum ama içim çok güzel bi süredir. Hayat minicik ve şaşırtıcı sürprizlerle tekrardan güzel günlere inanmama sebep oluyor. Diyorum ki korkma ne kaybedersin ki ? Şans ver güzel günlere. Belki tüm korkuların yersiz çıkacak.
Hayat bana şaşırmayı öğretti. Ne olur içimdeki şaşkınlık güzel bir sonla bitsin.
