2 ay önce anneannemi kaybettim. böyle bayağı bayağı hayatımın en önemli kadınlarından birinin ölümünü seyrettim. şimdi de ablamın eşi akciğer kanseri. durumu da iyi değil. gözümüzün önünde eriyor.
ve anladım ki eğer bir ölüme tanıklık ettiysen hiçbir şeye kızmıyorsunuz, kızamıyorsunuz. bir nevi '' aman dünya boş, yarın ne hırsın, ne mutluluğun, ne ideallerin kalacak. iki metre kefenle, paket yapılıp yollanacaksın'' duygusuyla bir tür hidayete eriyorsunuz ki bu ermişlik durumu iyi değil.
