Sevişmenin doruğunda, erkekliğimi içinden çıkardıktan sonra, iki eliyle yüzümü kavrayıp, "hayatımsın." dediğinde; kızıyorum ona;
sonra bir daha aldığında beni içine, ve "doyamıyorum sana!" dediğinde, bir daha aşık oluyorum.
Bir daha, bir daha.
Ve daha çok, ve daha çok.
",Yarından az, dünden çok sevdiğimsin.", bir şiirden mülhemdir dediğimde, amma seni öyle çok seviyorum dediğimde, bir bakışı vardı ki bana, hayatı ve onu yeniden seviyorum.
Artık bunlar sana:
Hayat, senle kaimdir sevdam.
Bir kere, dinsiz oluşumdan şikayet etmedin.
Bir kere, niye dinsizsin diye sormadın.
Sana niye sormadın diye sorduğumda da, "sen bana niye dindarsın diye sordun mu ki, sorayım." diyecek incelikle yanıtladın.
Ne güzel...
Ne güzel, ne güzel...
Seni, namaz kılarken bile özlediğim anlar olduğunda, gelip dudaklarını dudaklarıma verirken "duamdaydın." deyişine aşık oldum.
Aşk, sensin; sen, güzel aşkımsın.
Bu çirkin, güzelleştirmeye gücümün yetmediği dünyada aşkımsın; son güzelliğimsin...
