kasvetli bir mart sabahıydı. her zaman ki gibi sabahın köründe kalkıp, okuluma varabilmek için başakşehir beyazıt arasındaki o lanet yolu tepmiştim. okulum aynıydı, hocam, arkadaşlarım. ilk ders bitmişti, bloktu kendisi. dolayısıyla tütün ihtiyacımız da artmıştı. bahçeye çıktık. sigaralarımızı içerken önümüzden geçen iki gencin dudak uçuklatan kısa konuşmasına denk geldim. içimden "bu ne rahatlık ulan" dedim. işte diyalog;
- hadi içeri girelim hava soğudu ya.
+ tamam.
yürüme eylemi devam ederken;
- oğlum bu arada ben bıdıbıdıyla çıkıyorum lan.
+ harbi mi? ben ona takmıştım.
- eheheh.. (duyum eşiğimden çıktıkları için devamını duyamamış bulunmaktayım. ancak elemanın, bu kadar rahat karşılamasını ve söz konusu gülüşünü hiç unutmayacağım heralde)
