Bir çift göz görmemle tatmaya başladığım his. Saf acı olarak da tanımlanabilir.
Benim onu görmeme rağmen onun beni görmeyişi, asla da görmeyecek oluşu kişiliğime her gün tekrar tekrar lanet okuma sebebim olmuş durumda.
Yalnızca o güzelin yakınındayken, sesini duyabiliyorken mutlu olabiliyorum. Her şeyi unutabiliyorum. Başkasına gülüşünden bile mutlu olur oldum. Bir şekilde ben yüzünde gülümsemeye sebep olduysam tarif edilemez hislere kapılıyorum. Üzüldüğünü gördüğümde yakıp yıkasım geliyor. Göründüğü kadar saf olmadığını hissetsemde umrumda olmuyor.
Uzaklaştığında, tüm düşünceler tekrar beynimde yankılanmaya başladığında ne yapacağımı bilemiyorum. Hissizleşiyor benliğim, kulaklığı takıp açtığım müziklerle ve beynimi kemiren düşüncelerle tekrar görebileceğim günleri bekliyorum.
