anladım sonu yok yalnızlığın,hergün çoğalacak.
her zaman böyle miydi?bilmiyorum. sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak.
alışır her insan, alışır zamanla. kırılıp, incinmeye.
çünkü olağan yıkılıp yıkılıp yeniden ayağa kalkmak.
yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte,
acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette.
bekliyorum.. bekliyorum.. bekliyorum..
hadi gelin üstüme korkmuyorum!
bulutlar yüklü ha yağdı ha yağacak üstümüze. hasret..
yokluğunla ben başbaşayız nihayet!
