babaannemize hürmetimizden görmemezlikten geldiğimiz çıkmazlardır.
yıl 1995, yer istanbul kurtuluş. anne ve babaanne, oh bebek'i ziyaret için izmir'den kalkıp gelmiştir. evi temizlemiş, her şeyi yıkamış, yemek ve sair yapmışlardır. evde bir temizlik, bir huzur sorma gitsin.
ertesi akşam evde otururken ermeni kökenli komşumuz suzan abla oğlu aleksiyan ile bizimkilere hoş geldiniz ziyaretine gelmişlerdir. sağolsunlar, çok iyi insanlardı.
büyükler aralarında ordan burdan konuşup hal hatır sorarken biz de aleksiyan ile sözde ermeni soykırımı üzerine konuşmaya ve hafiften tartışmaya başladık, ki osmanlı kadını babaannem evsahibesi psikolojisi içinde atladı hemen:
- noluyor evladım?
+ babaanne bu arkadaş sözde ermeni soykırımı'nı bana kabul ettirmeye çalışıyor.
- e kabul et oğlum. ayıp değil mi, hem bak o misafir, nolur kabul etsen.
+ babaanne ne diyosun, bırak izah edeyim...
- sus, koca adam oldun misafire nasıl davranılacağını hala öğrenemedin.
böyle de mübarektir bizim babaannelerimiz, ki hepsinin ellerinden de öperim, herdem.
