Neyzen Tevfik bir aralar bitirimhanelerin birine dadanmış..
Bitirimhane gizlice içki, esrar içilen kumar oynatılan yerlere derler ki komple yiğit yatağıdır..
Gece yarısından sonra bitirimhaneye gelir, köşeye sarılı postuna oturur ney üflermiş.. Oradaki bitirimler de o ney çaldığında kumarı neyi bırakıp hislenerek dinlerlermiş..
Üstat yorulduğunda bazıları usulca yanına sokulur, gönlünden kopan ufak bir parayı postunun altına iterlermiş..
Bir gün bir gariban yanına sokulmuş.. Neyzen baba.. demiş..
Bende para yok ama sana şu biti hediye etmek istiyorum.. Bakıyorum çok kaşınıyorsun.. Bu bit seni rahatlatır..
Böylece Yeşil Kâbe Bitini usulca Neyzenin koynuna bırakmış..
Şair o kadar mutlu olmuş ki o bitirimi her gördüğünde Allah senden razı olsun.. deyip minnetini göstermiş..
