daktiloya çekilmiş şiirler'ini okursanız şayet bir gün, yalnızlığı bile ne kadar zarif işlediğini,
ne kadar ağır yaşadığını,
ve bu yalnızlıktan kimseyi suçlu bulmayışının izlerini görebilirsiniz.
kendi yalnızlığından daha derin bir kuytu, daha derin bir karanlık bulamadığı için ölüm'ü tercih etmiştir..
her intiharı şahsımca bir vazgeçiş olarak, biraz acziyet olarak değerlendirsem de, en bariz biçimde daha iyiye yöneliş olarak değerlendiriyorum onun vakasında.
keşke gitmeseydi, keşke daha derin yalnızlıklar bıraksaydı, o cam kırıkları keşke bize de batsaydı onunla birlikte, ama maalesef.
her ölüm üzücüdür belki, ancak onunkisi daha çok içimizde bir yalnızlık yıkıntısı olarak kalacak sanırım.
