sonbahar rüzgarlarının adeta üzerime savurduğu bir şal...
yüzümü gözümü kapatıyor, ellerimle tutup çekmek istesem de kesintisiz rüzgar altında pek de başarılı olamıyorum.
günlerdir, üzerime çöreklenen bu halin ne zaman geçip gideceğini merak ediyorum.
gözlerimde hep bir tatlı yanma...
işten fırsat buldukça gün içinde uyuma,
koltukta uyuma,
kafayı masaya koyup uyuma,
lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadıktan sonra geri dönüp tekrar uyumak...
tv karşısında uyuya kalma...
gece uyuma,
haftasonu ya da tatile denk gelen günlerde neredeyse günün tamamında uyuma...
yeter artık doymadın mı bana...
bu entry i girerken dahi ellerimi uyuşturan ve göz kapaklarımı ağırlaştıran yorgunluk haliyle mücadele ediyorum.
iyi uykular dileyin bana, ne kadar süreceğini bilmediğim bir müddet daha aranızda olmayacağım.
