hayat çoğu zaman anlamsızlaşıyor, yaşananlar ve içinde bulunduğumuz durum. iyilik, kötülük, hainlik, doğruya olan bağlılık ve sadece kendi hayatını düşünen canlılar.
kendi hayatını düşünen canlılara her zaman kızmışımdır. hatta çoğu zaman asalak olan sarmaşık türlerine, ulan salak canlı eğer sen üzerinde yaşadığın ağacı sarıp sarmalarsan ve oksijen alamamasına neden olursan ağaç ölecek, ağaç öldüğünde sende öleceksin, bu nasıl bir hayatta kalma mücadelesidir, derim.
ama bu doğanın kanunu. Doğada kötülük yoktur değil mi? yani canlıların hepsi dürüst temiz ve saftır içlerinde ne dini bilgilere göre şeytan nede kendilerini kandıran nefisleri vardır. o halde neden böyle canlılar da var? ya da sürekli karşı çıktığım ve lanetlediğim emperyalizm aslında doğanın kanunu değil mi? her zaman güçlünün kazanması ve zayıfın hiç bir şeye hakkının olmadığı, ölmeye mahkum olduğu bir dünya düzeni değil mi doğa?
bizler dünyaya bir nedenle geldik. Doğa acımasız ve sadece güçlünün kazandığı bir ortam. ama biz öyle değiliz. güçlü ve güçsüzü bir birinden ayırıp gerektiğinde güçsüze yardım edebiliyoruz. onun ölmesini engelliyoruz. buna kadiriz.
Peki bu özelliği yaratıcı bize neden verdi?
yani kendi koyduğu bir kural bütünü var. fizik, biyoloji, kimya, metafizik ve diğer kanunlar kurallar. Bu kurallarda tek bir ortak nokta var, yaşam paha biçilemez ve en kutsal en önemli olan şey yaşamak. yaşamak için gerekirse diğer her şeyi öldürür doğa. gözünün yaşına dahi bakmaz.
bu kadar karmaşanın içerisinde tek farklı olan şey biziz. biz kimi zaman doğanın kanunu uygulayabiliyor, kimi zaman da içimizden geldiği gibi davranıyoruz. hani insan ırkının üstünlüğü için yapılan tanımda der ya hep aklını kullanabilme yeteneği diye.
bu eşsiz özelliği nasıl kullanmalıyız? şüphesiz ki hayvanlar ve diğer canlılar gibi yapmamız mantıklı değil. zira eğer öyle yapmamız gerekseydi insan değil bir canlı (hayvan-bitki) olurduk.
biz insanız, değerlerimiz var, uğrunda ömrümüzü adayacağımız şeyler var. hayat zor evet, acımasız. Ama bir hayvan/bitki gibi sadece yaşamayı düşünmek ve bu uğurda bizi ölüme götüren sarmaşığa güvenmek bizi insanlıktan çıkartmaktadır. Ayrıca kaçınmakta olduğumuz ölümü de hızlandırmaktadır.
