doğada, ufak bir kulübede, insanlardan uzak, sakin bir yaşantısı olan, zaman kavramını önemsemeyen, yalnız ve bir o kadar da mutlu olan insandır. kulübesinin önünde sallanan sandalyesinde ayaklarını uzatmış ve elinde içeceği, önünde ufuk çizgisine kadar uzanan sarı mı sarı parlak bir başak tarlası. duyduğu tek ses onunla birlikte bu güzel ortamı paylaşan hayvan dostlarının sesi. insan yok, yalan yok, hırs yok, şiddet-savaş-taraflar yok. huzur var ,mutluluk var, memnunluk var...
tüm bunlarla yetinebilmeyi öğrenmiş bir insan var. umudu yok çünkü yaşadığı hayat o kadar güzeldir ki umut edilecek her şeye sahiptir. cennet olmalı orası onun için. bu hayaller sadece orada gerçek olur ya. bu da bizim ütopyamız olsun bakalım.
