ankaradaki yalnızlık insanın içine koyar, acıtır,yüzüne çarpar.
resmidir, soğuktur,ciddidir ankara, sahil şehirlerine benzemez.
aksam 5ten sonra takım elbiseli adamlarla doludur, bürokrasinin göbegidir.
kızılay ve sakarya öğrencilerle doludur, varoşla serkeşlik arası bir çizgide.
insanları kabadır, kavgacıdır, ılıman değildir ama bozkır etkisidir.
insanlar birbirlerinin suratına bakmak zorundadır, çünkü bakacak baska bir manzara yoktur etrafta.
her gün anıtkabire selam çakmaktır.
bütün haberlerin merkezinde bulunup, sokaktan geçerken bir tomada ıslanmaktır ankara.
dtcf'nin günaşırı tatil olan okulları, sakaryada çekilen halayların, biber gazı gelmesin diye metroya kaçmanın, yağmur yağdıgı zaman da denizin geldiği şehirdir.
ama asla iki kişilik bir şehir değildir, olamaz.
ankara, tek basına yasanan yalnızlığın metropol kentidir.
