bu başlığı her gördüğümde buraya gelip yazmam için sanki birileri beni zorluyormuş gibi hissediyorum. bu dehşet veren bir gerçeğin yansıması aslında: insan o kadar yalnızdır ki içinde biriktirdiklerini anlatacak kimsesi yoktur ve yalnızlığını bu başlığa kusarak hafifletmeye çalışır. peki hafifler mi gerçekten yalnızlık? asla. iliklerine kadar yalnız olmaya mahkumdur insan. sadece bazıları bunu unutacak kadar şanslı veya göremeyecek kadar aptaldır.
