Yaptığı her şey, her davranışı, her hareketi, tüm alışkanlıkları gözüme güzel geliyor. Odun da olsa, belki biraz da duygusuz, ama yine de vazgeçemiyorum. Ne giyerse giysin yakışıklı geliyor gözüme. Ne söylerse kulağıma tatlı geliyor. Ne dese iltifat algılıyorum. Bedenim hep ona dönük, alıcılarım hep ona açık, uydu gibiyim sanki. Farketmeden hep çevresindeyim. Herkes konuşuyor ama ben sadece onu duyuyorum, bir gözüm hep üzerinde, o farketmese de. Hatta farketmesin diye hep gizliden gizliye bakıyorum.
Sanırım aşık oldum. Ama emin de değilim belki sadece sevme ihtiyacıdır benimki. Olsun. Bence asilce gideriyorum bu ihtiyacımı. Kendi içimde. Rahatsız etmeden, kimileri gibi öküzce yavşamadan. Belki de bu yüzden kaybediyorum ama.. Gerçi kim bilir, daha yeni başlıyoruz...
