rahmetli dedem * "insan ömründe iki büyük deprem gürür evlat, sonrasına zaten ömür yetmez" demişti.
deprem nedir bilmezken ilk depremi yaşadık ailece; uyku sersemi deprem anını idrak edene kadar binlerce insan beton yığınlarının altında kalıverdi belkide, hızlı, şiddetli bir o kadar da acı verici şekilde.
Kardeşim depremden birkaç gün önce ayağını kırmıştı beline kadar alçılı durumdaydı, deprem şiddetini kaybettiğinde ilk onun yanına koştuk vitrinin altındaydı, görünmüyordu, tek hamlede kaldırdığımız o vitrin düşerken alçısına denk gelmişti, belki de altında ezilmekten o alçısı korumuştu kim bilir...
Hava garip bir şekilde aydınlıktı, camlar kırılmış, perdeler deli bir rüzgar varmışcasına hareketliydi. Salondan geçerken bulunduğumuz katın duvarları ve zemininde oluşan yarıklardan alt komşu semiha ablanın orta sehpasını ve yandaki gülsen teyzenin duvarda asılı gençlik fotoğrafını görebilmekteydim.
Yürüyecek yer kalmayan kırılan kopan merdivenlerden aşağı inerken annemi gördüm önümde, alçı ile ağırlığı 100 kiloyu bulan kardeşimi kucağında yeni doğmuş evladını taşır gibi sırtlamış hepimizden önce onu güvenli bir yere götürmek için savaşıyordu adeta.
Ve çıktık şükür sağ salim, şanslıydık yanımızda arkamızda ve önümüzdeki tüm binalar yıkılmıştı ama yan apartmandaki mahalle takımımdan arkadaşım fatih, kavga edip küstüğümüz emrah bizim kadar şanslı değillerdi.
nitekim dedem kendi tezinde haklıydı o iki büyük deprem görmüştü, biz birincisini gören nesil olarak umarım bir daha böyle büyük depremler görmeyiz.
gidenlere rahmet, kalanlara sabır... allah bir daha o günleri yaşatmasın.
