yurt dışına çıkıldığında ilk fark edilen şeylerden biridir ezan sesinin olmaması. insan bir garip oluyor. hele ki uzun zaman sonra o ezan sesini duymak var ya ah ah tarifi yok. 6 ay üstüne endonezya'da dinlediğim ezanın tadını başka hiç bir zaman almadım. öyle dindar bir insan falan da değilim. ama abi memleket hasreti işte. alışmışız ezan sesine. duyduğumuz yerde memlekette hissettiriyor. *
