Şu son 3-4 yıldır; kendime "bi' dur nefes almayı dene, bi' etrafına bak!" Deyip de; artık eskilerin olmadığını, olanların da dizi/filmlerden ibaret olduğunu farkedincee...
-ki gerçekten bunu farketmekte çok gecikmişim-
üzüldüğüm tiptir.
Benim'dir. Yazıktır. Günahtır. Bu duyguları böyle ayak altına alıp değersizleştirenlere, hak yiyenlere yazıklar olsundur. Ot gibi yaşayalım. Ooh miis. En sevdiğim!
