Küçüktüm hayal meyal hatırlayabiliyorum o geceyi. Annemin can havliyle beni yatağın yanına atıp üstüme kapanışı fotograf gibi bir anlık aklımda sadece. Yer yarılıyormuş gibi çıkan korkunç yükseklikteki ses var bir de. Sonrasında uzun bir süre çadırda kalmıştık. insan küçük olunca etkilenmiyor fazla ama çevresinde etkilenen insanları görünce kötü oluyor. O günden sonra en ufak depremde yere çöküp titreyerek zırıl zırıl ağlayanlar gördüm. Ya da geceleri kapalı yerlerde uyuyamayıp senelerce çadırda yaşayanlar. Garipleşen davranışları sonucu eşinden ayrılanlar. Deprem gerçeğiyle yaşamamıza rağmen güvenli değil yaşadığımız hiçbir yer. Umarım tekrar yaşanmaz.
