düşünüyorumda bu hayatta bir çok insanı seviyorum. ama en çok annemi. En çok! hiç kimse ondan değerli olamaz bende.
babasız büyüdüm ben. o yüzden yarı babamdır kendileri. anlıcağınız iki kişilik yer kaplıyor bende. gerçi layığı kadar sevmiyorum ama olsun. annem mazur görür beni.
evlenicem heralde. belki çoluk çocuğada karışıcam. niyetim var. kısır değilsem tabi. annem benle yaşıcak evlensem bile. benle evlenen annemlede evlenicek. belki dublex bir evde altlı üstlü. ama annem bana seslendiğinde her zaman duymalıyım. hakkını ödeyemem onun.
annemi kaybetmek düşüncesi bile insanı tarumar etmeye yetiyor. bir insan annesiz ne yapabilirki. tamam onsuzda yaşanır ancak ne biliyim evin duvarları olmaması gibi bir şey bu veya tuğlaları. 50 yaşına gelsemde bu duygu değişmicek eminim. ceygun yılmaz'ın "sevdiğim ikinci kadınsın sen" şiirini bilirmisiniz sevgili yazarlar. bilmiyorsanız şimdi hemen açıp okuyun. evleniceğim kıza ben o şiiri okucam. okucam ki bilsin. anlasın.
bu bayram annemden uzaktayım. iyi olduğunu bilmek yetiyor biraz. tabi anneme iyi bayramlar dediğimde "oyyy annesinin kuzusu" diyerek sarılmasını özlemiyor değilim.
anne... bu kelimeye bir çok şekilde tanımlarsın ama hiç biri hissettirmez. bazı kelimeler anlamsızdır veya manası kelimeye sığmaz.
